Mostrando entradas con la etiqueta revista de deportes en mondoñedo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta revista de deportes en mondoñedo. Mostrar todas las entradas

martes, 1 de febrero de 2011

NUEVO ARTÍCULO DE RECUERDOS DEPORTIVOS

AQUELES MARAVILLOSOS ANOS.
A semana pasada, argallando no facebook estiven a falar no chat co incasable
dinamizador deportivo Raúl, convidándome a escribir un artigo no su blog sobre a
actualidade do deporte na nosa cidade; das lembranzas que poidera ter do deporte na
miña nenez i adolescencia, i non poido menos que escribir falando da extraordinaria i
grande puxanza da actividade deportiva que eu vivín dende o ano 1970 que nacín en
Mondoñedo. Poís amigos, as miñas primeiras lembranzas vanse á escola de párvulos que
tiñamos no ultimo andar onde hoxe atópase a biblioteca i coa inesquencible profesora Dª
Alicia Tezanos, á que tanto débelle a nosa cidade, cando fumos de excursión nada menos
que ó campo de fúfbol viñas da veiga, aló polo ano 1974; para nós todo un acontecemento
ollar aquel terreo de xogo inmenso i acudires posteriormente ós partidos do Mondoñedo i
ollar os grandes derbys entre os equipos da zona que había daquela, co campo cheo de
xente; tendo na retina especialmente naqueles anos a un dos seus xogadores Pascual
Ares, que xogaba de dianteiro centro i posuía unha velocidade endiablada.
Sen dúbida o deporte rei naqueles anos mozos foi o fútbol que practicabamos na rúa do
Progreso onde nacín i na praza da catedral, onde tamén xogabamos ó frontón i ás
columnas no cantón; onde nos xuntabamos unha morea de xente i especialmente no vran
cando viñan de vacacións os fillos de mindonienses que estaban fora da nosa cidade, i de
vez en cando non quedaba outra que agocharse na alianza, cando viñan os municipais a
quitarnos o balón, porque non querían que xogásemos na rúa. Xa os encontros máis
oficiais iamos xogar sobre todo ás pistas que había na praza da alcántara i á do Instituto, i
como non, a ollar os derbys de balonmán i baloncesto nos que había máis que palabras
entre o equipo do instituto i os equipos que preferentemente viñan da cidade de Lugo
como os Maristas. Lembro tamén con gran agarimo, as charlas cando iamos a ollar os
partidos pola televisión no casino, sobre o deporte en xeral i especialmente un concepto
que nos facía moita gracia como o contaba, i era sobor das súas teorías da respiración
dos deportistas no exercicio físico, o inefable Dº José, O Turco, irmán de Álvaro, o que foi
lateral do Valencia f.c; i como non, do nacemento, coido que o mellor movemento social i
deportivo que deu a comarca a escomenzos dos anos 80, como foi do Club de Vagos.
Outro gran recordo que teño da miña adolescencia, foi o paso as escomenzo dos anos
oitenta, polo Real Seminario Conciliar Santa Catalina en todos os niveis; educacional i
deportivo, competindo durante os tres anos que fixen a EXB nas tempadas de Cross no
inverno i Atletismo xa na primaveira por toda Galicia nos campeonatos escolares i
federados, vendo correr na súa categoría por ex a Estela Estévez, unhas das mellores
atletas españolas da década dos oitenta do Real Clube Celta de Vigo, que xa naqueles
anos participaba nos campeonatos de Europa i do Mundo i cunha revalidade intensísima
entre os Franciscanos, os Maristas de Lugo i nós; lembro especialmente o frío que
pasabamos, que ata non tiñamos forza para atar as botas de cravos de como levábamos
as máns cando íamos a lugo, ó monte segade i ás pistas de atletismo que están ó carón
do edificio dos Xulgados, i que cando hoxe dende a súa cristaleira ollo esas pistas de
tartán i non as de cinza como eran daquela, certamente un sinte certa envexa das
instalacións que hai agora i as que había antes.
Pois estas son a modo de breves pinceladas, as lembranzas que eu teño daqueles anos
tan maravillosos que tocoume vivir, i dende a oportunidade que me brinda Raúl neste
blog, animo especialmente a todos os cativos mindonienses á práctica do deporte como
plataforma de desenrolo persoal, educacional e dinamizador da sociedade que boa falta
fai nestes tempos; saúdos.
Asdo; Roberto Muíño Rodríguez, Avogado.

miércoles, 26 de enero de 2011

ARTÍCULO DE SUSANA RODRÍGUEZ GACIO PARA LA REVISTA DE DEPORTES

En primeiro lugar quero dar as gracias por darme esta oportunidade de escribir na revista de deportes de Mondoñedo. Seguramente moitos dos que a esteades a ler non me coñezades porque non son veciña desa marabillosa vila, pero se vos digo que me chamo Susana Rodríguez Gacio e que meus pais son de Argomoso quizás vos empece a sonar de algo.
Teño 22 anos, son de Vigo e estudio 2º curso de Medicina en Santiago onde tamén adestro porque son triatleta. Pertenzo ó Club de Triatlón Cidade de Lugo Fluvial onde atopei xente extraordinaria como persoas e tamén como deportistas pois teño bos exemplos a seguir como Javier Gómez Noya, Saleta Castro ou Aida Valiño.
Participo en competicións de “paratriatlón”, modalidade deste deporte no que se combinan ciclismo, natación e carreira a pé para persoas con discapacidade. Eu teño unha deficiencia visual grave, cousa que con traballo e esforzo non me impide loitar por todo aquelo que me gusta.
Son moitas, moitísimas as cousas que podería contarvos dende a miña primeira competición en Madrid no Cto de España Escolar da ONCE en 1998 onde gañei os 800m alevín, o meu primeiro campeonato internacional que foi en Colorado Springs (EE.UU.), o meu primeiro duatlón ou o paratriatlón das Series Mundiais de Londres. Moitos os lugares nos que estiven, a xente que coñecín, os sorrisos, as lágrimas, os nervios, a tranquilidade, as anécdotas... Imposible facer un resumo.
Cada día érgome cedo para tomar un bo almorzo, estudio un pouco, vou ás clases teóricas (chego a clase xusto en punto, menos mal que vivo cerca), xantar, mini siesta, outra horiña de estudio, prácticas na facultade, adestramento (na piscina, na pista de atletismo, no ximnasio ou combiando), cea, outro rato de estudio e despois un pequeno tempo de ocio que adoita ser en internet. E diredes ¿paga a pena todo este esforzo? Sí, ademais o ano que estiven sen adestrar decateime do importante que é facer as cousas que tanto nos gustan.
Competicións desta temada 2011: Cto de España de Paraduatlón en Soria, Cto de España de Paratriatlón en Vigo (sí, a 2km de casa), Cto de Europa de Paratriatlón en Pontevedra, Cto do Mundo de Paraduatlón en Xixón, Series Mundiais de Madrid e Londres e quen sabe se haberá algunha máis.
Dende aquí convídovos a que visitedes o meu blog http://susanarguezparatriatlon.blogspot.com/ e aproveito estas liñas para dar as gracias a toda a xente que está ó carón de min, principalmente á miña familia e tamén a Alba Cuba, a miña guía e piloto en competición, pero tamén a todo ese pobo chamado Mondoñedo polo seu cariño e apoio nos momentos máis difíciles.

ARTÍCULO DE LORENZO ARES (SUS RECUERDOS DEL DEPORTE ESCOLAR)

“Deporte en los años escolares.
A petición, que me honra, del técnico de Mondoñedo y para la revista de deportes, escribo sobre el tema y lo hago desde la humildad, con todo afecto y por el deporte mindoniense, con la voluntad de que le sea útil a los deportistas, especialmente a los infantiles y jóvenes.
En aquellos tiempos pocos ámbitos de la sociedad tenían implicación en el deporte escolar. Si gustabas del deporte tenías que afiliarte a la OJE perteneciente a la Falange, o te salvabas de acudir al catecismo, donde se escotaba para una pelota con unas cuotas protegidas por los seminaristas o los padres. Claro que nosotros éramos de barrio y eso, aunque os extrañe, se notaba. Por tu cuenta jugabas principalmente al deporte rey, al fútbol, y lo hacías en el medio de la carretera general donde pitaban el descanso algún que otro vehículo que aparecía de vez en cuando. También usábamos como campo de fútbol parte de la explanada de la madera (y otra parte de la carretera) de la fábrica de Don Eladio Lorenzo García y nos valía para una de las porterías el portalón de la fábrica que era secundario y casi nunca lo abrían. Nos caía la pelota en la terraza alta de la casa de la familia del aserradero y teníamos que ir a molestar a la buena señora Josefa (otros nos abrían la puerta de la casa para que entrara en ella el balón y si así era nos lo cogían y a nuestra vista nos cortaba la pelota, ¡que malo!, verdad? . Las primeras patadas a la pelota recuerdo que las dimos con zuecas que te fastidiaban los tobillos y cuando una se rompía menuda bronca te esperaba. Los equipos más identificados eran simulaciones del Athletic Bilbao y el Barcelona. Nadie nos entrenaba. Si bien, a partir de los 10 años, tuvimos profesor de educación física que tampoco te entrenaba al fútbol y hasta tuvimos uno que si tocábamos el balón nos ponía un cero de nota mensual para casa. Llegamos a tener un buen equipo que quedó campeón provincial. Además del fútbol practicábamos, después de dicha edad, el balón mano en el que también éramos campeones provinciales, el tenis de mesa, el baloncesto, balón volea (también campeones) y el atletismo, y en este alguno, como Manuel Maseda y Miguel García Polo fueron campeones provinciales y llegaron a competir en Madrid. Y como dije más arriba, en estas edades, nos ayudaba la Falange, a la que jamás llegué a afiliarme porque mi madre no me lo permitía y eso me llevó a dejar de jugar algún partido, pero en otras ocasiones jugué con la ficha de otro (trampa leve). Y así lo pienso y es como cuento esta pequeña historia.

Fdo.: Lorenzo Ares Robles, Mondoñedo.

domingo, 23 de enero de 2011

EDITORIAL DEL NÚMERO DE ESTA SEMANA DE LA REVISTA DE DEPORTES, POR SONIA FERNÁNDEZ (FIGUEIRAS)

El Deporte: prodigio social

Un prodigio social, un fenómeno de masas, un conjunto de actividades con implicación en los ámbitos más diversos de la sociedad, desde hábitos y salud; pasando por moda, economía y consumo; y hasta ocio y relaciones sociales y comunicativas. Todo ello es EL DEPORTE.

Toda civilización milenaria o cualquier cultura universal tiene dentro de su forma de vida la práctica de alguna actividad deportiva. Se trata de una fuerza motora y social que se incrementó paulatinamente, tanto es así que el deporte es una de las características distintivas de los dos últimos siglos. Un fenómeno que contribuye a que los seres humanos desarrollen sus capacidades físicas y mentales.

Dentro de este modelo social, las escuelas deportivas municipales constituyen un aporte fundamental ya que contribuyen al fomento de la práctica de actividades necesarias y recomendables durante la etapa formativa y de crecimiento de los seres humanos. De ahí la importancia de iniciativas locales dentro de esta área que, además de resultar decisivas para el desarrollo de muchos aspectos tanto físicos como psicológicos, también contribuyen a la armonía social, alientan el trabajo en equipo y fomentan valores como la solidaridad, la colaboración y el apoyo mutuo.

La actividad física no es sólo diversión, sino también salud, integración social, relación...Un sin fin de valores educativos, sociales y humanos de vital importancia que es necesario promover desde las corporaciones locales para fortalecer así y en lo posible la integración de sus vecinos, sobre todo de las futuras generaciones, en un área de convivencia armónica y de relación social.